İllüstrasyon: Aksel Ceylan

Arabeskin müzik olup olmadığına kafa yormayı gereksiz bulan piyanist Fazıl Say, politik doğruculuk adına dile getirmiyorsa da, belli ki arabesk müzik sevenin de insan olduğunu tartışmaya bile gerek görmüyor.

Bir süredir öğrenci olarak bulunduğum İsveç’te, politik sebeplerle veya çalışmak amacıyla Türkiye’den göçmüş farklı etnik ve dini kökenlerden insanların, eğitimsiz, kaba veya tesettürlü olmaları yüzünden “biz”i temsil etmediği tesellisini sık sık duyarım. “Biz” her kimsek, “öyleleri”nin yaşamadığı bir ülkeden geliyoruzdur. Tanışır tanışmaz dünyanın dört bir yanından arkadaşlarımıza da bunu söyler, önyargılarından bir an önce beraat etmek isteriz. Başı açık olanla kapalıyı, iyiyle kötüyü, cahille aydını birbirinden ayırarak kimliğimizi en şık yerleri görünecek şekilde budar; vatandaş profilimizi muassır medeniyetlerden gelmişlerin zevkine göre çekirdeksiz, yemeye hazır hale getiririz. Ne zaman bu duruma şahit olsam, öğrenci halimizle kilometrelerce uzakta duran Türkiye’nin dış politika anlayışının ete bürünmüş minyatürleri olduğumuzu fark ederim. Turizmi hareketlendirmek için hazırlanan afişlerden, Eurovision şarkımızın söyleneceği dile kadar her konuda, bizden daha gelişmiş olduğunu düşündüğümüz ülkelere göre koordinatlarımızı belirleme lüzumu vardır sanki. Gözümüzde büyütmekten artık gerçek boyutlarını kestiremediğimiz bu seviyeyi yakalamak için çabamızın yeterliliğini çapı ne kadar küçük olursa olsun, her milli vesilede nefes nefese teftiş ederiz.

Benzer bir çabayı, sapla samanı ayırıp en güzel buketi derme arzusunu Fazıl Say’ın arabeske dair son açıklamalarını okuduğumda da hissettim. Habere göre Say, önce Facebook sayfasında “Arabeskin yavşaklığından utanıyorum” diye şikayetlenmiş, sonra bu sözlerle iddia edilenin aksine, arabesk dinleyen tabakayı değil, onları sömüren arabesk müzik sektörünü eleştirdiğini belirtmişti. Alt tabakayı küçümsemiyor, bilakis sömürülmesinler diye onlara reçete yazıyordu. Bir göz odada beş sınıfın birden okutulduğu yerlerde doğup büyüyen, anca arabeskin acılı, kör gözüm parmağına dilinden anlayıp, içlenenleri silkip kendi yoluna getirmeye çalışıyordu. “Arabesk emek karşıtıdır, kendinizi kullandırmayın” diyordu, “dinlediğiniz müzik bile değil, bunun tartışılacak yönü yok”. Say, kuru ekmek yiyeni organik sebze-meyve tüketmeye davet ederken, ülkede organik tarımın simetrik şekilde gelişmediğinden, görünen o ki, habersizdi. Arabeskin müzik olduğunu tartışmaya lüzum görmeyen Say, politik doğruculuk adına dile getirmiyorsa bile belli ki arabesk sevenin de insan olduğunu tartışmaya lüzum görmüyordu. “Birkaç sahte liberal aydın” olarak nitelediklerinin, polemiklerden unvan kazanmak çabasıyla “bırakınız yapsınlar” demesinden ikna olmuyor, söyleyeceklerine kimsenin cevap veremediğiyle övünüyordu.

O ya da bu sebepten, kendi seviyesine eş ve muhatap kabul etmediği düşünülürse, Say’a neden cevap verilemediğini anlamak güç değil. 2002’de de söylediğini belirterek, magazinde gaf mazereti sayılan “dobra”lığını savunduğu böyle bir sözün, “klas” olması icap eden bir sanatçıdan gelmesi insanı ayrıca üzüyor. Gerçi daha önceden de, Türkiye’de tirajı hayli yüksek “bir gece ansızın 90 yıl geriye gideceğiz” korku edebiyatına uygun şekilde, türbanlı bakan eşlerini kişisel bir hakaret olarak almış, Türkiye’yi terk edip halkını kendisinden yoksun bırakmakla tehdit etmişti. En azından tehdit konusu kendiyle ilgili bir seçimdi; ya gidecek ya da kalacaktı. Halbuki şimdiki arabesk açıklamalarıyla, kalmasının bedelini başkalarına ödetecek gibi görünüyor.

İllüstrasyon: Aksel Ceylan

Hangisi kıymetli?
Fazıl Say’ın “arabesk” diye özetleyerek, çağdaş Türkiye’nin ilerlediği aydınlık yolda engel çıkaran fakir, eğitimsiz, “yontulmamış” yaşam tarzına isyan ettiği apaçık. Ayrıca Say’ın hakareti, eleştirinin yöneltildiği eser/ürün haricinde, Melih Gökçek’in kanımızı donduran “ben böyle sanatın içine tükürürüm” çıkışıyla maalesef benzerlikler taşıyor. Eleştirilen nesnenin sanat tarihindeki önemini kenara koyarak bakıldığında, her ikisi de engel tanımaz derecede sabit fikirle eseri ve onu yaratanı hor görüyor. Bu sözüme “arabeskle modern sanatın kıymeti bir mi?” diye cevap veren çıkacak elbette. Halbuki kıymeti (kimisine göre) az olana ithamda bulunmak bile bir tartışma adabı ve asgari saygı gerektirir. Aksi “hayat kadınlarına tecavüz, suç olmasın” demekle benzer bir mantıktır. Bir olguyu kendi kıstaslarınca az gelişmiş bulup herkesin o çok gelişmiş kıstaslarına uymasını beklemek de zaten, yapan her kim ve ne kadar cumhuriyet çocuğu olursa olsun, dayatmadır. Öteki eleştirinin zerre haz etmediğimiz bir politikacı tarafından sarf edilmiş olması, Say’ın eleştirisindeki usul hatalarını sadeleştirmez.

Seçkin insanların takip ettiği eğitilmiş bir zevkin müziğini, devlet tarafından desteklenecek kadar yüksek başarıyla icra etmesi ister istemez snoblaştırabilir insanı, buna “deha refleksi” deyip geçebiliriz. Yine de, bildiğim kadarıyla Fazıl Say’ın muassır medeniyetlerde klasik müzik icra eden denkleri pop, rap veya rock müziğin alt tabakaya has olduğundan, düşük kalitesinden ve yılışıklığından söz etmiyor, kendi icra ettikleri müziği bir gelişmişlik ve çağdaşlık sembolü olarak görmüyorlar. Halbuki Fazıl Say’ın sözlerinde, şalvarlı-fesli bir toplum için şapka ve pantolonla beraber klasik müziğin de çağdaşlığın başlangıç vuruşunu simgelediği zamanlara has, eski moda bir beklenti var. Türk müziği olarak sadece gösteriş aranmayan, küçük harfli halk müziğini kabul ediyor, ancak müzikal elitizmden o kadar ödün veriyor. Arabeskin yaldızlı, düzensiz harflerinin kitabımızda barınmasını ise kesinlikle kabullenemiyor. Say’ın arabeskin “gariban acısından beslenen bir sömürü müziği” olduğu iddiasını kabul etsek bile, kanımca çok satan her müzik türüne aynı şeyi söylemek mümkün. Müziği kârlı bir sektöre dönüştüren, acıyı-neşeyi paketleyip satılabilir hale getirmesi değil midir? Bu insanın veya başka insanın acısının satılması mazlumun zaafından beslenen her müzikte geçerliyse, neden Fazıl Say’ı sadece arabesk huzursuz ediyor? Burada da cevabı kendisi veriyor: “(…) Siyasal boyutu da hesaba katın lütfen. AKP milletvekillerinin ‘hangi müziği dinlersiniz’ sorusuna yüzde 98 oranında ‘arabesk müzik’ dediklerini unutmayın.” Demek ki arabesk eleştirisi, garibanın sömürüsünü engellemenin yanı sıra politik ve kısmen kişisel sebeplerden de doğuyor.

Kimisinin varoşa zimmetli görüp halkına yakıştırmamasına rağmen, arabesk popüler müziği ve kültürü (iyi ya da kötü) etkiledi, etkilemeye de devam edecek. Fakat yükselmek istediğimiz muassır medeniyet seviyesi ulusal defo olarak gördüğümüz detayları silmeye çalışmamız yüzünden uzaklaşıp gidiyor. Şehirli ve okumuş torunun köydeki soğan kokan akrabalarını aile denkleminden dışlaması misali, Fazıl Say’ın söyledikleri, o akrabaların aileden olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Fotojeniklik uğruna kendini paralayan Türkiye’nin fotoğrafı da, sevmediğimiz öğeleri ayıkladığımız ölçüde derinliksiz ve flu kalıyor.

Bu yazı Radikal’de yayınlanmıştır. Tüm hakları Radikal‘e aittir.

© Muhteviyat: Yazarlar birliği. | RSS |

deniz’in notu: Korku Sitesi, bir süre önce Yasin ‘devilboy’ Karakaya’nın benimle iletişime geçmesi sayesinde, geç de olsa keşfettiğim şahane bir site… Bu kadar özenli, bu kadar konu-spesifik, bu kadar kapsamlı site azdır doğrusu. İçinde korku sinemasından hayalet hikayelerine, vampirlerden zombilere korku hakkında aradığınız her şey var. Üstelik tam Madde Bağımlısı’na uyacak listelemeler de yapıyorlar. İşte bu güzeel siteden bir listeyi, biraz gecikmeyle de olsa, buraya alıyorum nihayet. Devamı için Korku Sitesi’ne mutlaka uğrayınız.

MADDELEYEN:  Yasin ‘devilboy’ Karakaya – Korku  Sitesi

Nasıl olur da insanlığın çocuk hali korku sinemasının en heyecan verici malzemelerinden birisi olur? Sadece yaşamdan zevk alma üzerine kurulu masum bir dönemi temsil eden çocukluktan şeytani güçler ürettiren, katil çocuklar yaratan, çocuklara bakış açımızı tepetaklak eden korku filmlerine bu bakımdan ürke ürke bakıyoruz..

Korku sinemasının çocukları kullanış biçiminde köklü değişiklikler 60′lı yıllarda gözlenmeye başlamıştır. Bundan önceki tarihlere ait filmlerde çocuklar; korku ve gerilimin kaynağı ya da yöneldiği merkez olmaktan çok uzaktırlar; yine de bu dönemde gerilim türüne ait bazı filmlerde çocukların varlığı ve/veya çocukların bakış açıları sayesinde korku hissinin çoklaştırılmaya çalışıldığı görülmektedir.

Biz de yeni eklediğimiz ‘the Omen’ filmi vasıtasıyla çeşitli konularda yaptığımız top listelerimize bir yenisini daha ekliyoruz ve korku sinemasının en tehlikeli 25 çocuğuna odaklanıyoruz..

25- The Chest Deliverer (Sandık, 2007)

Can Evrenol’ün kısa filminde Erencan Eren’in canlandırdığı tehlikeli çocuk bugüne kadar kimsenin cesaret edip de yapmayı aklının ucundan bile geçirmediği bir eylemi gerçekleştirmesinden mütevellit bu listeye bileğinin hakkıyla girmeyi başardı. Küçük bir bebeği hiç düşünmeden parçalarına ayıran bu soğukkanlı velet insanın kanını donduran bir sekansın mimarı olarak kayıtlara geçti.

24- Dışarı Çık Oynayalım Baba! (Salem’s Lot, 1979)

Babasını oynamak için dışarı çağıran bu çocuğun niyeti tabii ki oynamak değil. İyi niyetli göründüğünü söylemek de imkansız. Tobe Hooper’ın 1979 tarihli ‘Salem’s Lot’ filminde karşımıza çıkan bu vampir çocuk Stephen King’in canavar çocuklarından sadece bir tanesi.

23- Johnny (Rubber Johnny, 2005)

Bodruma kilitlenmiş ve gelişimini tamamlayamamış 16 yaşında bir mutant ve minik köpeği arasındaki korkutucu ilişkiyi bize Chris Cunningham’dan daha iyi kimse anlatamazdı sanırım. Tüylerinizi ürpertici derecede rahatsız edici bu çocuk, The Fair Haired Child’daki Jonathan’a da ilham kaynağı olmuştu.

22- Claudia (Interview With the Vampire, 1994)

İlk bakışta ‘şeker ve masum görünümlü küçük bir kız’ olarak karşımıza çıkan ancak daha sonra iflah olmaz bir kan emicisine dönen Claudia, Brad Pitt’li, Tom Cruise’lu, Antonio Banderas’lı ‘Interview With the Vampire’ filminde karşımıza çıkıyor. Daha sonraları ünlenecek olan Kirsten Dunst tarafından canlandırılan Claudia’nın yüzündeki masumiyet olayın vahametini biraz daha artırıyor.

21- Madenci Zombi Çocuklar (Wicked Little Things, 2006)

Paragöz zengin bir işadamı tarafından madende işçi olarak çalıştırılan bir grup küçük çocuk göçük altında kalarak feci şekilde can verir. Bu olaydan yıllar sonra ise ölen çocuklar bir efsaneye göre tekrar kasabaya geri gelirler. Kasaba halkı ise bu korkunç efsane ile yaşamayı öğrenmiştir ve asla geceleri dışarı çıkmamaktadırlar. Madenden hortlayarak açlıklarını bastırmak üzere kasabaya yönelen çocuklar, bizi yemesinler mantığıyla halk tarafından inek, öküz, dana gibi bilimum büyük baş hayvanlar verilmek suretiyle beslenirler.

20- David (Whisper, 2007)

Zengin bir İngiliz ailenin çocuğu olan 10 yaşındaki David kaçırılır. Çocuğu kaçıran Max Harper (Josh Holloway) ve ortağı, yüklü bir fidye karşılığı bu olayı klasik bir kaçırma olayı olarak görmektedirler. Ancak utangaç ve sessiz biri gibi gözüken küçük çocuğun gizli güçleri vardır. Şeytani güçlere sahip olan David, kendisini kaçırdığı için Max’in anasından emdiği sütü burnundan getirecektir.

19- One, Two, Freddy’s Comin’ For You! (A Nightmare on Elm Street, 1984)

İlk bakışta bu kızlar listeye nasıl girdiler diyebilirsiniz fakat her Elm Sokağı Kabusu filminde Freddy’nin gelişini müjdeleyen bu küçük kızlar küçüklüğümüzde çocuk beynimize işleyen şarkının sahipleri olarak hafızalarımıza kazınmıştı. İp atlayan, top oynayan (Cem Yılmaz esprisi yapmıyorum:)) bu kızlar üzerlerindeki beyaz robalı elbiseleriyle korku sineması tarihine geçtiler.

18-Mutant Bebek (It’s Alive, 1974)

Ne idüğü belirsiz bir hilkatül garübe olarak doğan bir bebek doğar doğmaz önüne çıkan ebe, hasta bakıcı, hemşire, doktor, polis vs. herkesi parçalarına ayırmak suretiyle işe koyulur. Bebeği yoketme konusunda tereddüt eden anne ve baba ne yapacaklarını bilememektedirler. B filmlerin duayenlerinden Larry Cohen’ın elinden çıkma absürd bir korku/komedi filmi It’s Alive..

17- Adam Duncan (Godsend, 2004)

Genç bir çiftin Adam (Cameron Bright) adındaki çocukları 8 yaşına girdikten sonra öldürülür. Bir doktor tarafından bu çifte ilginç bir teklif gelir ve Adam’ın DNA’larından tekrar tıpatıp Adam olan bir bebek yapılır. Aile için her şey güzel gitmektedir, ta ki Adam büyüyüp 8. yaş gününden itibaren birden değişip her açıdan kötü niyetli bir çocuk olana kadar. Film o kadar kötü ki “Robert De Niro’nun böyle bir filmde ne işi var?” diye soru sormaktan yaşanan korkunç olayın etkisine girmeye vakit kalmıyor.

16- Henry Evans (The Good Son, 1993)

Macaulay Culkin’in canlandırdığı Henry, tam anlamıyla psikopat bir çocuk diyebiliriz. Komşunun köpeğini öldürmesi, köprüden aşağıya otobanın ortasına attığı insan boyutunda kuklayla zincirleme trafik kazasına yol açması ve kendi kardeşini öldürmüş olması, bu çocuğun sabıka listesinden yer alanlar arasında.

15- Courtney Gains (Children of the Corn, 1984)

En az filmin baş karakteri Isaac kadar sinir bozucu bir çocuk olan kızıl saçlı Malachai, yetişkinlerin ortadan kaldırılmasında baş role soyunan mısır tarlası çocuklarını organize etmekte çok marifetliydi ve listeye hak ederek girdi. Özellikle elindeki kocaman orakla onu perdede görmek bir çok sinemaseverin sinirlerini germişti.

14- Jonathan (The Fair Haired Child, 2006)

Yönetmen William Malone’nun, Chris Cunningham’ın Rubber Johnny’sinin hikayesini kendine göre yorumladığı bir Masters of Horror bölümü olan The Fair Haired Child’da, istemeden çocuğunun ölümüne sebep olan bir baba ile çocuğunun ölümünü kabullenemeyen ve onu geri getirmek için herşeyi göze alan ürkütücü bir annenin çocuklarını geri getirmek için korkunç bir anlaşma yapmaları anlatılıyor. Çift oğullarını geri getiriyorlar getirmesine fakat onu hayatta tutabilmek için tek bir yolları var; oğulları için başka çocukları kurban etmek. Jonathan korkunç görüntüsüyle gerçekten ürkütücü.

13- Victor (The Orphanage, 2007)

Yine bir İspanyol filmi ve yine korkutucu bir çocuk. Yüzü korkunç derecede deforme olarak dünyaya gelen Victor, annesi tarafından adeta karantinaya alınmış bir şekilde yaşamını sürdürmeye çalışıyordu. Diğer çocuklarla oyun oynamasına izin verilmeyen Victor arkadaşları tarafından öldürülünce intikam için geri dönmesi de kaçınılmaz olmuştu. Filmde kaybolan çocuktan sorumlu olan Victor, yüzünün korkunçluğunu, belki de suratından daha korkunç görünen bir maskeyle gizliyordu..

12- Rhoda Penmark (The Bad Seed, 1956)

Maxwell Anderson’ın oyunundan uyarlanan filmde Patty McCormack, Rhoda adında, istediği şeyler olmayınca sorumlularını öldüren küçük bir kızı canlandırıyor. Tatlı görünüşünün ardındaki kötülüğü keşfeden herkes -ki bunlara filmin finalinde annesi de dahil oluyor -sırayla ölüyor. Film kült olmanın ötesine geçememiş olsa da, McCormack’ın küçük yaştaki performansı alkış hak eden cinsten. Sinema tarihinde “kötü” çocuğa ilk örnek denilebilir.

11- İkiz Kızlar (The Shining, 1980)

Cinnet filminin hayaletlerinden olan ikiz kızlar Jack’in oğlunun karşısına korkunç şekillerde çıkıyor ve tüylerimizi yeterince diken diken ediyorlardı.

10- Katil Çocuklar (Village of the Damned, 1960)

1960 yapımı filmin garip çocukları..Birçok kadın aynı anda hamile kalır ve aynı anda doğum yaparlar. Bir yılın sonunda bu çocuklarla ilgili gariplikler olmaya başlar. Bir çocuğun öğrendiğini başka bir tanesi de öğrenmektedir. Yani veletler telepatik iletişim kurabilmektedir. Çocuklar 5-6 yaşlarına gelince artık tek tip elbiseler giymekte, grup halde dolanmakta ve çaresiz anne babalara dehşetler yaşatmaktadır.

9- Isaac Chroner (Children of the Corn, 1984)

Mısır Çocukları filminin baş karakteri. Sinema tarihinin en itici çocuk tiplerinden biri olan Isaac, Mısır Tarlasına kurban etmek üzere yetişkinleri öldüren çetenin liderliğini yapıyor ve yüzündeki sinsi ifadesi, kafasındaki şapkası ve kışkırtıcı replikleriyle sinirlerimizi baya yıpratıyordu..

8- Toshio Saeki (Ju-On the Grudge, 2000)

Mavi suratlı Japon velet ilk izlediğimizde şoka uğratan Ju-on filminin, anne-oğul birlikte çalışan çetesinin çocuk üyesi. Babası tarafından öldürülen ancak nerede bir nefret belirtisi varsa orada bitiveren ve her tür dar mekanda karşınıza çıkabilen bu korkunç veledin kendine has bir de korkutma yöntemi var; kedi gibi miyavlamak!!

7- Karen Cooper (Night of the Living Dead, 1968)

Sinema tarihindeki en korkunç zombilerden birisi muhtemelen bu küçük kız çocuğu olsa gerek. Hiç şüphesiz bunun en büyük nedeni çok çiğ, anlamsız ve karanlık bir sahnede zombi kızın kendi annesinin cesedini yiyiyor olması. 1968 yılında yapılan ve yine Romero imzasını taşıyan Night of the Living Dead filmi, siyah-beyaz çekimleri, müziksiz çiğ sahneleri ve özellikle bahsettiğim bu sekansıyla hafızalara kazınmıştı.

6- Michael Myers (Halloween, 1978)

1978 John Carpenter imzalı Halloween’den fazla söz etmemize gerek yok sanırız. Filmin ve ilerki serinin ölüm makinesine dönüşen katili Michael Myers’ın ilk cinayet deneyimini altı yaşındayken hem de ablası üzerinde yaşaması, Michael’ı korkunç çocuklar listesine sokmaya yetiyor da artıyor bile. Kafasındaki palyaço maskesi, suratındaki ifadesiz bakış ve elindeki kocaman ekmek bıçağıyla Michael, sinema tarihine altın harflerle ismini kazımayı başarmıştı..

5- Sadako Yamamura (Ringu, 1998)

Annesi tarafından içindeki ölümcül güçleri farkedilen ve bir kuyunun dibine gönderilen Sadako Japon yapımı Ringu’da karşımıza çıkıyor. İçindeki intikam ateşini ve nefretini bir video kasetine aktaran ve kaseti izleyen her kişiye yedi gün ömür biçen Sadako, kırıla-yıkıla, çatırdaya-patırdaya, döküle-saçıla kıkırdak kız misali ilerliyor ve yüreğimizi ağzımıza getiriyor. İlk kez ‘saçları yüzünü kapatan küçük Japon kız’ olarak karşımıza çıkmasıda listede kendine üst sıralarda yer bulmasını sağladı..

4- Carrie White (Carrie, 1976)

Yine Stephen King ve yine sorunlu bir çocuk! Annesinin nobran davranışları sonucu anti sosyal bir tip haline gelen Carrie, ergenlik dönemine geçişinin ilk gününde kız arkadaşları tarafından alaya alınıp hor görülünce yavaş yavaş balataları sıyırmaya başlar. Okul sonu partisinde kafasından aşağı bir kova domuz kanı döküldüğünde ise artık geri dönülemez bir yola girmiştir!!

3- Gage Creed (Pet Sematary, 1989)

Gage’i elinde neşteri ve dilinden dökülen ‘oyun oynamak istiyorum baba’ cümlesiyle düşünmek bile insanın tüylerini ürpertebiliyor. Stephen King’in hayal gücünden çıkma yanaklarını sıkmak isteyeceğiniz bu harika çocuk, insana sonsuz bir sarılma duygusu veriyor vermesine ama bunun sonuçları Hayvan Mezarlığı’ndaki gibi ölümcül oluyor!

2- Regan MacNeil (The Exorcist, 1973)

Linda Blair’in canlandırdığı Regan beyaz perdedeki en bilinen tehlikeli çocuk karakterdir. Linda, annesiyle sakin huzurlu bir hayat yaşarken bir gün küçük kızın içine şeytan girince korkunç olaylar yaşanmaya başlar. Başka bir dilde konuşabilmesi, sesinin değişmesi, yüzünün gitgide dehşet bir hal alması, küfürlü konuşması, hac ile bir nevi mastürbasyon yapması, insanlar öldürmesi, boynunu 180 derece ters çevirebilmesi… Görüldüğü gibi liste kabarık. Şeytan’ın yalnız yaşayan, özgür bir annenin evine girmesi de dönemin Amerika’sından bağımsız düşünülecek gibi değil.

1- Damien Thorn (The Omen, 1976)

Söylenecek çok fazla bir şey yok. Devam filmlerinin de çekildiği “The Omen”daki Damien, isminden de biraz anlaşıldığı gibi Şeytan’ın oğludur. Dünyayı kötülüğün ele geçirmesi adına önündeki bütün engelleri yok etmekten kaçınmıyor. Kurbanları arasında genç dadısı ve merdivenlerden aşağı düşürdüğü annesi de var. Damien rolündeki Harvey Stephens’in görünüşü akıllardan çıkabilecek gibi değil.

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En güzel 10 çocuk kitabı… MADDELEYEN: MELİSA UNAT Çocuk kitapları içimizdeki çocuk yan… Huzursuz…
2. En kahraman 10 kahraman… Uçan, gözlerinden ışın çıkaranlar, veya sinirlenip yeşile dönüşen, ağlarıyla…
3. 10 yıl aşık kalmak için en olmazsa olmaz 10 neden Başlık sizi yanıltmasın. Bu yazı 10 yılını bugün doldurmuş…

Yazın son ses partisi için tıklayınız.

MADDELEYEN: Müge Çerman

Ekranda gördüğüm ağlamış suratlı genç adam, hiç de bu zamana dek izlediğim çekici vampirlere benzemiyordu. Robert Patisson yeni filmiyle bu hafta vizyonda ya, sağım solum, önüm arkam bu ağlak vampirin görüntüleriyle dolu. Sanırım onu sevimsiz bulan ender kişilerden biriyim. Hangi yana dönsem, “ay Robııııırt” diye inleyen her yaştan hatun kişiyle karşılaştım. Üşenmedim, oturdum ve bana göre son yılların en çekici vampirlerini listeledim. Buyrunuz…

10. Ian Somerhalder
Genç ama umut vaad eden bir vampir… The Vampire Diaires dizisinde Damon Salvatore rolüyle gönüllerde taht kuran çekici vampirimiz listeye 10 numaradan giriyor. Lost dizisinden de hatırlayacağınız genç arkadaşımız ilerleyen yıllarda epey can yakacak.

9. Aidan Turner
Kendisini John Mitchell rolüyle, İngiliz dizisi Being Human‘da bir-iki bölüm izledim ama sakin, yakışıklı ve karizmatik haliyle listeye girmeye hak kazandı. Koyu renk giysili, parmakları yüzüklerle dolu İrlandalı vampire de şans tanıyalım.

8. David Boreanaz
Bir zamanların rakipsiz vampiri: Angel… Buffy ile olan bir dargın bir barışık aşklarıyla tanıdığımız iri kıyım vampirimizdi. Tabii köprünün altından çok sular aktı ve onun pabucu çoktan dama atıldı. Garibim şimdilerde Bones dizisinde kemik toplayıcılığı yapıyor.

7. Tom Cruise
Tom da kesinlikle atlanmamalı, Pitt ile başrolleri paylaştığı Interview with a Vampire filminde Lestat de Lioncourt karakteriyle ve kırmızı gözleriyle çok kalp hoplatmıştı.

6. Brad Pitt
Ve tabii Brad Pitt olmazsa bu liste eksik kalırdı! Louis de Pointe du Lac rolüyle Interview with the Vampire filminde unutulmaz bir karakter yaratmıştı.

5. Chris Sarandon
Kendisi Jerry Dandrigde olarak vampir aleminde yerini almıştı seksenlerin ortasında. Fright Night isimli aksiyon komedi tarzındaki filmde, genç ve meraklı komşusunun maceralarını heyecanla izlediğimiz, müthiş çekici ve esrarengiz bir vampiri canlandırmıştı.

4. Gerard Butler
Son yıllarda kadınların gözdesi olan Gerard Butler da seksi vampirlerim arasında yer alıyor tabii… Drakula 2000 filminde canlandırdığı karakterle şimdiki Gerard arasında pek benzerlik bulamayacaksınız ama o zamanlar da çoğumuzun aklını başından almıştı.

3. James Marsters
Yani nam-ı diğer Spike. Buffy the Vampire Slayer ve Angel dizileriyle kalbimde taht kuran hınzır vampirdir kendisi. Aksanıyla ve zıpır halleriyle eğlenceli ve çekici bir karakter çizmiştir. Kısa bir süre önce de genç Superman dizisinde arz-ı endam eylemiştir.

2. Gary Oldman
En seksi kötü adam Garry Oldman’ım, canım benim. Bram Stoker’s Dracula filminde Kont Drakula’yı canlandıran Oldman, her ne kadar benim kalbimi Leon’da oynadığı sapkın polis müfettişi rolüyle fethetmiş olsa da seksi vampirlerim arasına onu eklememek haksızlık olurdu!

1. Alexander Skarsgard
Nam-ı diğer Eric Northman, HBO’nun ünlü dizisi True Blood’un yakışıklı vampiri. Genellikle koyu renk saç açık renk göz kombinine hayran olduğum için önce Billy’den hoşlansam da, Viking arkadaş arz-ı endam edince diğeri Emrah efekti yaratıverdi. Boy, pos, seksapel yerli yerinde, çekici kötü erkeklerin önde gideni, ama belden üstü çıplak sahnelerinde ekrana kilitlenmeyen dişi kalmıyor!

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En çekici 20 erkek… (+ bonus liste) entertainment tv’de oha lan bunu mu bir numero yapmışlar,…
2. En çekici 20 kadın… Sex sells, evet. İşte bu yüzden, yani tamamen bir…
3. En karizmatik 20 J… MADDELEYEN: s1m0ne Her şey karizmatik bulduğum aktörleri düşünmemle başladı….

MADDELEYEN: Saniye Demirel

Blogumuzun tatlı İngilizce öğretmeni, sevgili Saniye Demirel tekrar sahalara döndü ve yine şahane bir maddelemeyle huzurlarınıza çıktı. Bu sefer de İngilizcede hikâyesi en ilginç deyimleri/ deyişleri/ sözcükleri maddeledi. Buyrun bakalım…

10. Not my cup of tea
‘It’s not my cup of tea!’ ‘tarzım değil’ anlamına geliyor. Yaptığımız Internet araştırmasında çok da önemli bir açıklama yok açıkçası. Neden coffee değil de tea gibi sorulara da basit yanıtlar verilmiş. İşte İngilizler çay içer, geleneksel bir içecektir gibi şeyler. Ama güzel deyim, kullanışlı. Bir teklifi beğenmediniz mi, ‘that’s not my cup of tea, thanks,’ diyip işinize bakın.

9. Born with a silver spoon in his/ her/ my mouth
‘Born with a silver spoon in his/ her/ my mouth,’ ağzında gümüş kaşıkla doğmak anlamına geliyor ve zaten deyim kendini anlatıyor; zengin aileye doğmak demek. Bir zamanlar vaftiz törenine gelen ‘vaftiz babası/annesi’ bebeğe hediye olarak kaşık getirirmiş. Aile varlıklıysa kaşık gümüşten olurmuş, değilse, ya ahşap ya da kalaylı bakırdan. Zaten ‘spoon’ kelimesi ‘yontulmuş tahta’ anlamına gelen ‘spon’dan türemiş. Deyimi olumsuz kullanma eğilimi de ezici bir darbe etkisi yaptığı için tabii ki; kim dönüp de ‘’ağzımda gümüş kaşıkla doğdum ben’ der ama ‘kızım, biz senin gibi ağzımızda gümüş kaşıkla doğmadık,’ demek daha havalı. Cervantes, ‘Don Quixote’da kullanmış deyimi: ‘Every man wasn’t born with a silver spoon in his mouth…’

8. Cop
İngilizce film izleyenlerin aşina olduğu bir sözcüğe geldi sıra: ‘cop’. Argoda polis anlamına gelen bu sözcüğün bizdeki karşılığı ‘aynasız’. Polis üniformalarında kullanılan bakır düğmelerden (copper buttons) esinlenerek kullanılmaya başlanmış argo bir sözcük. (The Pocket Dictionary of American Slangs/ Harold Wentworth & Stuart Nerg Flexner: 1960)

7. Keeping up with the Joneses
‘Başkalarıyla aşık atmak’ anlamına gelen bir deyim; yani ‘bana baksana sen, bizim onlardan neyimiz eksik?’ durumları. Amerikalı meşhur karikatür sanatçısı Arthur R. Momand, 1913 yılında ‘‘Keeping up with the Joneses’ başlıklı çizgi romanını yaratır. Amerika’nın günlük yaşamını anlattığı bu seriyi ‘POP’ imzasıyla 1945 yılına kadar çizer; parmakla sayınız, 32 yıl. Günlük hayattan beslenmenin akıl almaz çokluktaki olanakları. Günlük hayat deyip geçmeyin; böyle bir ders bile var İngiltere’de. Arthur Usta, Amerika’nın ilk karikatür sanatçılarından biri; 1886’da doğmuş, 1987 ölmüş; Sayılara tekrar bakınız; şaka gibi, 101 yıl. Başlığı ve temayı nasıl bulduğuna gelince; millet birbiriyle aşık atarken, kahramanımız onları bir güzel izlemiş. Karısıyla New York’ta Long Island’ın Cedarhurst şehrinde yaşıyormuş; ortalama gelirin üst düzeyde olduğu yerlerden biri. Herkesin ‘cream’ görünmek için çabaladığı, o ne almış bu ne satmış, biz de alalım, satın aldıklarımızla ne kadar kazandığımızı gösterelim, vs. vs. derkennnn; aklımıza, ‘Little Boxes’ şarkısı geliyor. Orta sınıfın hayatını anlatan şahane bir şarkıdır. (Daha önce dinlemediyseniz hemen tıklayın) İşte tam da o şarkıda anlatılan bir hayat yaşanmaktaymış Cedarhurst’te. Bizim Arthur Usta bakmış ki ‘everybody is keeping up with the Joneses’, ‘yeterrrr be’ demiş ve Manhattın’da kiraladığı ucuz bir dairede yaşamaya ve bir yandan da ‘Keeping up with the Joneses’’u çizmeye başlamış. Adam anadan doğma sanatçı işte. Haaaa, Jones’lar adını seçme nedeni tamamen kulağa hoş geldiği içinmiş. Önce Smith koymuş sonra Jones. Hizmette sınır yoktur diyip blog okuyucularımıza şarkı sözlerini de yazalım:

Little boxes on the hillside/ Little boxes made of ticky tacky
Little boxes/ Little boxes/ Little boxes all the same.
There’s a green one and a pink one/ and a blue one and a yellow one
And they’re all made out of ticky tacky/ and they all look just the same
And the people in the houses all went to the university
And they all get put in boxes, little boxes all the same
And there’s doctors and there’s lawyers
And business executives
And they’re all made out of ticky tacky and they all look just the same
And they all play on the golf course and drink their martini dry
And they all have pretty children and the children go to school
And the children go to summer camp
And then to the university
And they all get put in boxes, and they all come out the same
And the boys go into business and marry and raise a family
And they all get put in boxes, little boxes all the same
There’s a green one, and a pink one/ and a blue one and a yellow one
And they’re all made out of ticky tacky/ and they all look just the same.

6. Caesarean Section
Sezaryenın nerden geldiğini artık sağır sultan bile biliyor ama biz yine de yazalım. 1970’den önce doğanlar genellikle ebe elinde doğmuştur; o da doğuran kadıncağız biraz şanslıysa; ama malum, artık doktorlar bir bahanesini bulup doğumu sezaryen yapıyorlar. Rivayet odur ki; ‘Et tu, Bruté?’ (Sen de mi Brutüs?’) sözü ile tarihe geçmiş olan Roma İmparatoru Julies Caesar, bu yöntemle dünyaya gelmiş ilk kişi. Adamın imparator olacağı gelişinden belliymiş demek. İşte size fırsat: doktorunuz bebeğinizin doğumunu sezaryen yapmaya karar verirse ona ‘Et tu, Bruté?’ deyin; bakalım ne yapacak? (The Wordsworth Dictionary of Eponyms: Martin H. Manser: 1988)

5. After me, the flood.
Tarih kitaplarında rastladığımız bir ilginç söze geldi sıra: ‘After me, the flood.’ Fransızcası ‘Aprés moi le deluge’, Türkçesi ‘Benden sonra tufan’ olan bu lakırdıyı gerçekten de Fransa Kralı XV. Louis söylemiş mi söylememiş mi o pek belli değil ama 59 yıl süren hükümranlığı süresince Fransız halkını zerre kadar düşünmediği kitaplara kaydolmuş. Biz onların yalancısıyız. Milleti aç susuz bırakmış, karşısına almış, astığım astık kestiğim kestik demiş; bir yandan da sarayında güllük gülistanlık bir hayat yaşamış. E, her şeyin bir sonu vardır. 1774’de çiçek hastalığından (smallpox) ölmüş. Sabredin blogcular, sıra tufanın nasıl koptuğuna geliyor. Azzz sonra…

Saraya bir kral gerek… Torun XVI. Louis henüz 21 yaşında (insan ister istemez, herkes Fatih Sultan Mehmet değil tabii diye bir şeyler geçiriyor kafasından) ve çocuğun aklı fikri avcılıkta; tufanı nasıl durdursun? Bu, hiçbirimiz için bir anlam ifade etmeyen on beşinci, bilmem kaçıncı Louis’lerden sonra, sahnelere hepimizin bildiği bir karakter çıkıyor. Marie Antoinette…

Kızcağız 14 yaşındayken Fransa Krallığı’nın müstakbel kralı ile evlendiriliyor. On dokuzunda o artık bir kraliçe ama çok mutsuz. Olur mu demeyin; olmuş işte. Avusturya doğumlu olduğu için zaten ‘dışarlıklı’ sayılıyor; bir de giydiği, taktığı takıştırdığı her şey milletin dilinde. Sıkıntıdan kendine Versailles’in bahçesinde kocaman bir oyun parkı yaptırıyor; böyle kulübeler, dereler, değirmen filan. Tam da bu müsriflikler bize ‘vayyy be!’ dedirtirken, tarih kitapları günah çıkarmaya başlıyor. Mesele şu: meşhur bir lafı var malumunuz: ‘Let them eat cake!’ (Ekmek yoksa pasta yesinler’) Yıllarca Marie Antoinette bu sözle tiye alındı. Esasında monarşinin savurganlığı ve zayıflığı yıllar önce başlamıştı. Büyükdede’nin marifeti, muhtemelen kafasını kullanamayan bir zavallı olan Marie’ciğe yüklendi; artık halk uyanmıştı. Monarşinin halkın açlığına olan duyarsızlığı, slogan haline gelen ‘ Let them eat cake!’ ile özdeşleşti.

Beni ilgilendirense, 38 yaşında giyotinde son bulan bir hayatın (1793) son sözleri. Papaz ona şöyle fısıldamış: ‘Şu an Madam, cesaret göstermeniz gereken bir an.’ Marie’nin son sözü de şu: ‘Cesaret mi? Ben yıllarca acılara göğüs gererek yaşadım. Şimdi tam da, tüm acılarım sona ererken bunu kaybedeceğimi mi sanıyorsunuz?’ (Courage! I have shown it for years; think you I shall lose it at the moment when my sufferings are to end?) (Yararlandığım kaynak: Mark Kishlansky, Geary, O’Brien; ‘Civilization in the West’; (1995) ve Internet)

4. A skeleton in the cupboard
Amerika’da ‘Hiç kimseye söylenmeyecek bir sırra sahip olmak’ anlamına gelen bu deyimi öğrendiğimde 11 yaşındaydım. Dolabın içindeki iskelet resmi daha dünmüş gibi gözümün önünde. Deyimin tıp mesleğine dayanan bir geçmişi var. 1832’den önce İngiltere’de doktorların ceset üzerinde tıbbı araştırma yapmaları, cesedi kesip parçalara ayırmaları yasak. Doktorların bu amaç için kullanabildikleri tek denek idam edilmiş suçlular. Şansları yaver giderse, buldukları cesedi alıp inceliyorlar ama bir yandan da, halkın bunu ortalık yerde görmesinden yaygara kopacağı düşüncesiyle dolaba kilitliyorlar. Yani, aslında iyi bir iş yapıyor olabilirsin ama sen yine de bunu kimseye söyleme, nolur nolmaz duygusu. Bi düşünün bakalım, kaç tane sikelıtınınız var kabırdınızda? (Internet: Tim Bowen)

3. Peeping Tom
Deyim hikâyelerinin en komiklerinden biri de röntgenci anlamına gelen ‘Peeping Tom’ Örneklersek: ‘He was accused of being a Peeping Tom.’ Çok eskilere dayanan bir öyküsü var. XI. yüzyılda İngiltere’de Coventry Lord’u Leofric adlı bir asilzade var. Halka ödeyemeyecekleri vergi borçları yükleyen acımasız bir adam Leofric. Karısı, Lady Godiva da çok iyi yürekli bir kadın. Borç kapıya dayanınca halk gelip Lady Godiva’dan kocasını insafa davet etmesi için ricada bulunuyor. Peki, diyor Lady Godiva ama kocası- evet kocası- tek bir şartla bu isteği yerine getirebileceğini söylüyor. Sıkı durun: at üstünde çırılçıplak şehri dolaşırsa. Vayyyy be! Bazen bir erkek ne kadar komik duruma düşebiliyor. Lady Godiva teklifi kabul ediyor. Şehir sakinlerinden kapı, pencere ne varsa kapalı tutmalarını isteyerek beyaz bir atın üstünde, çırılçıplak, şehri dolaşıyor.

İşteeeee, bizim ‘neden Peter ya da Richard değil de Tom?’ diyerek peşine düştüğümüz Tom, tam da bu sırada sahneye çıkıyor. Mesleği terzilik olan bu meşhur Tom, Lady Godiva’ya ‘dikiz atıyor’. Sinema meraklıları bilir. Michael Powell’ın çok önemli bir de filmi vardır bu adda. (The Wordsworth Dictionary of Eponyms: Martin H. Manser: 1988)

2. Black Maria
İngilizcede mahkûm ve sanıkların nakliyesini yapan araca ‘Black Maria’ deniyor. Renge takılmadık ama Maria’yı görünce kimmiş bu hatun kişi, ne yapmış da mahkûm arabasına adını nakşetmiş diye düştük peşine. Buyurun okuyun: Efendim, Maria Lee, 1800 yıllarının Boston’ında yaşamış olan güçlü kuvvetli, zenci bir kadın. Ama öyle bir kadın ki en azılı tayfalar bile karşısında tir tir titriyor. Gemicilerin yatıp kalktıkları ucuz bir otel işletiyor. Devrin güvenlikçileri, karakollar suçlularla dolup taşıp, yer kalmayınca, ufak tefek suçları olan- yani tehlikesiz bulunan- adamları yer işgal etmesinler diye Maria’nın oteline yolluyorlar. ‘Çağırın Black Maria’yı’ diye buyurunca polis şefi, yeri göğü inleten Maria geliyor- at arabasıyladır diye umuyorum; yoksa sırtında taşıyarak mı hak etmiştir adını bir deyime vermeyi?- ve asayişi bozan bu zararsız ve muhtemelen sarhoş adamları alıp oteline götürüyor. İngiltere’de 1938 yılında atla çekilen mahkûm araçlarının ilk kullanılmaya başladığı tarihten bu yana nakil işlevini gören araçlara argoda ‘Black Maria’ deniyor. Bildiğiniz ‘police van’ işte. Ama bir kez öğrenilince unutulur gibi değil! (Martin. H. Manser’den faydalandık: 1988: 23)

1. Blue stocking
İngilizcede hikâyesini en çok sevdiğim deyim ‘blue stocking’dir. ‘Ziyadesiyle akademik ve pek bi entelektüel hatun kişi’ anlamına gelen bu deyim şöyle kullanılır: ‘My cousin’s wife is definitely a blue stocking.’ Efenim, rivayet olunur ki, zamanlardan bir zaman- hadi onu da yazalım; 18. y.y.’da, Elizabeth Montagu derler bir leydicik varmış. Londra’daki evinde deriiin mevzuların tartışıldığı toplantılar düzenlemeye bayılırmış. İşte bu toplantıların müdavimlerinden biri de tarih hakkında yaptığı konuşmalarla ünlü olan Benjamin Stillingfleet adlı bir akademisyen. Müthiş bir hayran kitlesi var. Dinlemeye doyulamayan konuşmasının yanı sıra bir de takıntısı var: her zaman mavi çoraplar giyiyor. Zamanla, entelektüelleri buluşturan bu toplantılar yaygınlaşıyor. İnsanlar bu gruba dahil olduklarını ve Benjamin Bey’e hayranlıklarını nasıl mı gösteriyorlar? Mavi çorap giyerek! Deyimin günümüzde sadece kadınlar için kullanılma nedeni ise bilindik bir neden: bacağı boydan boya saran çorapları eskiden erkekler de kullanırken günümüzde sadece kadınlar kullanıyor.

Bu maddeleri alan şunları da alabilir:

1. En sık yaptığımız 15 İngilizce hatası… MADDELEYEN: SANİYE DEMİREL Öğrenciler anadillerinde olmayan bir kavram ile…
2. En Amerikan 15 söylem… İşte ingilizcem var ama konuşma dilini kıvıramıyom’cular için eşsiz…
3. En ilginç 10 fetiş Biraz zor bir konu olacak gibi ama du bakalım…..

Arıyorum, tarıyorum istediğim gibi birilerini bulamıyorum diyorsanız, bir de bigu ailesini deneyin bakalım.

• Dijital ajans tecrüben varsa
• Türkçeyi kusursuz, İngilizceyi çok iyi biliyorsan
• Düşünmeyi, yazmayı, üretmeyi, çalışmayı seviyorsan
• Dijital dünyanın her alanında yaratıcı fikirler üretebiliyorsan
• Bireysel olarak yetenekli ve ekip çalışmasına uyumlu isen
• Askerliğini yaptıysan (Erkeksen tabii)
• Bağdat Caddesi’nde çalışıp, işe bisikletle gidip gelmek ilgini çekiyorsa

  Seni bekliyoruz!

Art Director:

• Dijital alanda yaratıcı fikir üreten
• Projelere başından sonuna hakim olabilen
• Dijital dünyayı takip ederek yeniliklerden haberdar olan  
• Photoshop, illustrator ve flash deneyimi olan  
   

Flash Animator:

• Banner, Flash Animasyon, Mailing, Tasarımın Optimizasyonu ve Flash'a aktarımı, Video Format Değişikliği, Font Türkçeleştirme.
• Projelerin animasyon kurgusuna uygunluğuna kontol edebilen.
• Projenin oluşumundan tamamlanana kadar olan tüm süreçlere hakim.
• Üniversite mezunu   
   

Arayüz Geliştirici:

• HTML, CSS’e hakim
• Javasctipt, Kodlama, HTMl 4.01…
• Jquery bilgisi tercih edilir.   

Metin Yazarı:

• Dijital alanda kampanya ve konsept yaratabilen,
• Araştırma ve sunum hazırlama deneyimine sahip, akıcı türkçe/ingilizce yazarlık, yaratıcı takımın en önemli parçası olabilecek.