Fotoğraf adametrnal

Bir süredir aklımda olan bir konu var: Kendi işine başlarken yeterli becerilere sahip olmanın önemi.

Geleneksel iş hayatından kopmak, kendi işini yapmak istiyorsun, hatta kafanda hangi işleri yapabileceğinle ilgili bir takım fikirler de var. Ama bu noktada ne yapacağını bilmiyorsun.

Aslında ilk olarak yapılması gereken şey şey çok basit. Bunu söylemeden önce biraz daha durum değerlendirmesi olayına girmek istiyorum.

“Sahip olmak”

Reklamları seyrediyoruz. Kızların yüz vermediği adama bir dondurma markasından son model bir araba çıkıyor ve adam birden dünyanın en popüler adamı haline geliyor. Başka biri sadece cips yiyerek hoşlandığı kızı tavlıyor veya sınıfın gözlüklü, çirkin kızı çikolata yerken, yakışıklı delikanlıdan çıkma teklifi alıyor.

Niyetim medya eleştirisi yapmak değil tabii ki, bunlar hepimizin bildiği şeyler ve bugüne kadar çokça da eleştirildiler.

Benim istediğim, bugüne kadar bize öğretilen “Sahip olursan mutlu olursun” lafına karşı bir şeyler söylemek. Mutlu olmak için “Sahip olmak” şartlanmasına karşı “sadece olmak” kavramına odaklanmanızı tavsiye ediyorum.

Herkes çok parası olsun ister, hızlı arabası olsun, güzel evi olsun ister. Kadınlar bin çeşit giysisi, ayakkabısı olsun ister, erkekler teknesi olsun ister. Ancak bunlara kavuşunca mutlu olacağımızı sanırız. Kısaca “Çok param olursa sorunum olmaz” durumu.

“Olmak”

Olmak, bana göre yaptığınız şeyleri daha iyi yapmaktır. Kendinizi sürekli geliştirmenizdir, hayat boyu eğitimden vazgeçmemenizdir.

En pahalı makineye sahip olmak yerine, çok iyi bir fotoğrafçı olmaktır.

En güzel dans ayakkabılarına sahip olmak yerine, en iyi dans eden olmaktır.

En güzel kıyafetleri giyen kişi olmak yerine, en eğlenceli kişi olmaktır.

Pahalı bir evde oturmak yerine, herhangi bir evin sizin kahkahalarınızla dolu olmasıdır.

“Olmak” için ne gerekiyor?

Tek bir şey: Becerileri Geliştirmek

Peki bu konu nasıl ortaya çıktı ve ben yazmaya karar verdim?

Bu yazıyı yazmaya bana gelen sorulara yanıt verirken karar verdim. Soruları buraya kopyalamayacağım ama genel olarak konulardan bahsedeceğim:

1) Kendi işimi kurup e-ticaret yapmak istiyorum ama nereden başlayacağımı bilmiyorum.

2) Kafe açmak istiyorum ama param yok ve çok zor görünüyor.

3) xx konusunda bir şirketimiz var ama müşterilerimiz bize yy konusunu da soruyor, bu konuda bize yardımcı olur musunuz?

4) Ben de interneti kullanarak bir şey yapmak istiyorum, yapabildiğim bazı şeyler de var, ne önerirsiniz?

5) Web tasarım- grafik tasarım işleri yapıyorum ama müşteri bulmak zor, ne yapabilirim?

Bu gibi sorular tanıdık geldi mi?

Sorulara verilecek tek bir yanıt var: EĞİTİM ALMAK

Şu anda bir çok özel eğitim kuruluşu var, özel eğitim kurumlarının yanı sıra üniversitelerin de artık iş kurma, girişimcilik gibi eğitimleri bulunmakta.

Örneğin e-ticaret yapmak istiyorsanız, önce temellerini öğrenmek için bir e-ticaret eğitimine katılabilirsiniz. Daha sonra, kendi satış kolunuzla ilgili bir pazarlama eğitimi araştırabilirsiniz. Yukarıdaki ve kafalardaki soruların bir çoğu eğitim almak ve becerileri geliştirmekle yanıtlanabilir.

Kendi işinizi geliştirmek için sürekli hangi eğitime ihtiyacınız olduğunu düşünün. Satış, pazarlama eğitimleri, özel beceri gerektiren eğitimler (tasarım, fotoğraf vb.), yemek yapma eğitimleri, restoran işletmeciliği… hepsi sizin için.

Ben hala Antalya’daki eğitimleri takip ediyorum ve mutlaka katılıyorum. Bildiğim bir konu olsa bile, sürekli yeni bir ipucu öğreniyorum, yeni bir bakış açısı kazanıyorum.

Üniversiteden beri aldığım eğitimleri ve katıldığım seminerleri şöyle bir aklımdan geçirdiğimde:

- AutoCAD kursu (İşimle alakasız görünüyor ama şu anki noktaya gelebilmem için inanılmaz faydalı oldu. Başka bir yazıda paylaşırım.)

- Temel fotoğraf eğitimi – Fotoğrafevi

- Temel fotoğraf eğitimi – Muammer Yanmaz / 40 Haramiler

- Pro fotoğraf eğitimi – Muammer Yanmaz / 40 haramiler

- Bir sürü fotoğraf atölyesi ve seminere katılım

- Web tasarım / grafik tasarım kursu

- Halkla ilişkiler eğitimi – 1 hafta

- İleri İngilizce – reklam ve metin yazımı – 6 ay boyunca özel ders aldım.

Son iki ayda katıldığım eğitim seminerleri:

- Zaman Yönetimi

- Satış Teknikleri

- Networking / sosyal ağlar

- Marka İletişimi

Eminim arada aklıma gelmeyen bir çok seminer ve etkinlik var. Ayrıca okuduğum kitapları saymıyorum bile. Aklıma gelen her konuda hemen kısa veya uzun bir eğitim araştırması yaparım. Sırada Almancamı geliştirmek için alacağım özel dersler ve tenis dersleri var ☺ Benim bu işlerin altından kalkmamı sağlayan ve kendime güvenimi yaratan en önemli konu sürekli eksiklerimi gözlemem ve bunları geliştirmeye çalışmamdır.

Sanırım söylemek istediğimi anladınız.

Hep şuna inanmışımdır: El yordamıyla, kulaktan dolma bilgilerle yola çıkacağıma, işi bilen birinden doğru dürüst öğrenirim daha iyi.

Sözün kısası: Bir restoran açacaksanız bile, masa-sandalyeden önce eğitiminize para harcayın. Başta masanız sandalyeniz eski olsun, ama yemeklerinizi yiyenler unutamasın. En büyük yatırımı kendinize yapın.

“Hedeflerimi gerçekleştirmek için para lazım”

Bazen de bu cümleyi duyuyorum. Hedef belirleme yazılarından birinde yazmıştım, hedeflediğiniz hayatı kağıda döktüğünüzde aslında çoğu şeyin parayla ilgili olmadığını anlayacaksınız.

Benim hedeflerim için de para lazım evet, ama ben kendimi geliştirerek o parayı kazanabileceğim duruma geliyorum. Bir anda biri bana ihtiyacım olan parayı verseydi iyi olurdu tabii, ama bu durum pek gerçekçi olmadığına göre, kendim bir şeyler yapmam gerekecek. Şu anda bir şeylere başlamazsam da, üç veya beş sene sonra farklı bir hayatımın olmasını bekleyemem, değil mi?

Eğer ne yapacağınızı hiç bilmiyorsanız, bir kişisel yaşam koçundan destek alın. Yaşamak istediğiniz hayata karar verdikten sonra na göre becerilerinizi geliştirmeye çalışın.

İnanın ki yaptığınız hiç bir şey, harcadığınız tek kuruş boşa gitmeyecek.

Beklemekle ömrünüzü harcamayın, kimse size büyük paralar vermeyecek. O paralarla alacağınız güzel ve pahalı şeyler yerine, kendinize yatırım yapın, mutluluk anlarınızı artırmaya bakın.

Sahip olmayı değil, sadece olmayı düşünün.

Related posts:

1. Potansiyel Bir LIP İşi: Tasarımcı Olmak

Fotoğraf winterswan

“Avrupa’da bir yerde yaşayacak olsan neresi olurdu?” diye sorsalar hiç düşünmeden Viyana derdim sanırım. Çok kısa bir süreliğine gitmiş olmama rağmen beni en çok etkileyen şehirlerden biri oldu Viyana. İhtişamlı tarihinin yanı sıra insanların yaşadıkları sade ama rahat hayatı çok sevdim.

Ne tasadüftür ki okuyucularımdan biri de Viyana’da yaşıyor ve benim Antalya – İstanbul maliyet karşılaştırma yazımdan sonra bana Viyana’daki genel harcamalarla ilgili bir e-mail gönderdi. 1 yıldır orada yaşayan Aziz Vehbi Yeşilyurt’un yazdıklarını aşağıda yayınlıyorum. Yazının sonunda benim de bazı eklemelerim olacak:

Viyana’da Maliyetler

Merhaba,

Friendfeed deki yazılardan blogunuza girdim. ordan da yazayım dedim. Ben Viyana’da yaşıyorum 1 seneden biraz uzun süredir.

Ben yalnız yaşadığım için benim masraflarımla sizlerin ki pek uyuşmayabilir. Bazı konularda tek başına yapılan harcamaları bazılarında da aile durumunda yapılanları ekleyeceğim.

Kabaca buradaki sabit harcamalarımız şöyle:

• Kira: 400 €

  Ev viyanada büyük sorun. Keza evlerin nerdeyse yarısı 1. Dünya Savaşı sonrasındaki buranın 1. cumhuriyetinde sosyalist hükümetler tarafından yapılmış binalar. Hala dimdik ayakta olmalarına rağmen çoğu daire yalnızca tek oda. Bazılarında hala musluk ve tuvalet dışarda. Bir de buradaki gençler 18 dedimi evden kaçtıkları için çoğu genç tek ya da ortak evlerde yaşıyorlar. Ancak 1950 sonrası yapılan yeni belediye evleri de var. Bunlar Türkiye’deki evlere göre küçük tabii, çoğu 70-80 metre kare, ancak ortak kullanım alanları, yeşil alanları çamaşırhaneleri v.s. var. Aile için ideal evler.

  Özetle tek oda evler 200-300 € arası, ailenin kalabileceği evler 400- 500 € arası.

• Çocuk yuvası: Ücretsiz.

  2-3 yaşından itibaren çocuklar yuvaya gidebilir bildiğim kadarıyla.

• Fatura ve diğer sabit masraflar: 150 €.

  Sağlık sigortası herkese zorunlu. Yaşa göre değişiyor bildiğim kadarıyla ancak normali 24 €. Neredeyse tüm tedaviler (bazı diş tedavileri, saç ektirme gibi özel durumlar hariç) ücretsiz. Cep telefonu için ayda 1000 dakika, sms, internet v.s. dahil olan pakete 30 €, tv + internet ( 8 mbit internet + digital tv) için de 40 €. Daha uygun paketler de var. ayda 10 € ya 1000 dakika, ayda 19 € ya da tv + internet alabilirsiniz. Su ücretsiz. Elektrik ise biraz karışık. 3 aylık periyotlar halinde ödeme yapıyorsunuz. Sene sonunda gidip harcadığınız elektrik hesaplanıyor, fazla para verdiyseniz size iade yapılıyor, az para verdiyseniz siz ek para veriyorsunuz.

• Yemek ve evle ilgili diğer harcamalar: 150 €

  Marketine göre 150-200 € arası diyebiliriz 3 kişilik aile için. Bana 50 € fazlasıyla yetiyor.

• Ekstralar: –

  Buna bir şey diyemiyorum. İnsanına göre değişir. Kaç kere dışarda yiyeceksiniz, üstünüze başınıza neler alacaksınız v.s. Restorantlar çok pahalı değil. Bir de pek fiyat farkı yok. Kahve en ucuz 2.5 en pahalı 3.5 € . 5 € ya kahve bulamazsınız yani. En lüks yerle en ucuz yer arasında İstanbul’daki gibi uçurum yok.

  Arabam olmadığı için benzin ve park masrafları konusunda bir şey diyemeyeceğim. Ancak toplu ulaşım ya da bisiklet tercih etmek daha mantıklı, hafta sonu çocuk ile yapılan şehir dışı gezilerini hesap etmezsek.

İyi çalışmalar dilerim,
Aziz Vehbi Yeşilyurt

Aziz Bey’e bir kez daha teşekkür ediyorum.Buradan sonra kendi görüşlerimi yazacağım.

Toplam: Kira, faturalar, market alışverişlerini topladığımızda, ekstralar için de maksimum 300 € koyarsak, Viyana’da toplam sabit harcama 1000 € olmuş olur ki, buna da yaklaşık 2.000 TL desek, aslında bir Avrupa şehri için çok çok uygun bir sabit gider miktarı ortaya çıkar. Neredeyse Antalya ile aynı…

Yaşam

Viyana’da yaşasaydık demek ki İstanbul’dan bile daha az harcayarak standart bir yaşam sürebilirdik.

Genelde yaşamın yavaş aktığı bir yer Viyana. Bol bol park, bahçe ve kafe var. Bisiklet için çok uygun bir şehir. Tabii sanat yanını da unutmamak lazım: her akşam operalar tıklım tıklım doluyor. Sadece turistler değil, şehrin sakinleri de akşamları opera veya tiyatroya gidiyorlar. Sergiler deseniz sayılmayacak kadar çok. Ben oradayken Dali, Picasso ve Monet sergileri vardı mesela. Hepsi birbirinden güzel…

Bir de benim gözüme çarpan şu oldu: herşeyin çocuklar için olanı var. Operaların, tiyatroların, sergilerin bir de çocuk versiyonları var. Küçüklerin sanatla buluşması her yaşta sürüyor yani. Bu açıdan mükemmel bir yer diyebiliriz.

Eklemek istediklerim

Benim asıl eklemek istediğim şu ki: Viyana’da Aziz Bey’in belirttiği harcamaları yapmak için oturma ve çalışma izni almış olmak şart. Bu da demektir ki orada sabit bir işe ihtiyaç var. Ama bizim yapmak istediğimiz bu değil.

Biz “yerden bağımsız” olarak yaşamak istediğimiz için Viyana’da ancak geçici bir süre yaşayabiliriz, dolayısı ile turist olarak gidebiliriz. Bu şekilde gidince, mobilyalı bir daire kiralayıp, yine aynı sabit gider harcamasını yapabiliriz. Zaten yerden bağımsız çalışanların konaklama sistemleri de bu, yani gidilen yerde mobilyalı bir daire kiralayıp günlük hayata karışmak. Bu da otelde 1 veya 2 ay kalmaktan daha iyidir. En azından bir evde yaşayınca, kendimizi oralı gibi hissetmek daha mümkün.

Sigorta vs. konuları da zaten seyahat süresince yaptırmış oluyorsunuz, yani gittiğiniz ülkede ekstra sigorta masrafı yapmaya gerek olmuyor.

Viyana’da daha uzun süreli kalmanın yolları ve uzun süreli vize alma konusu araştırmaya açık. Orada bir müşteri bulup, onun aracılığı ile uzun süreli ticari vize almak da çözüm olabilir.

Bu konuda aklınıza gelenleri ve deneyimlerinizi duymak ve tüm okuyucularla paylaşmayı çok isteriz.

Eğer değişik bir şehirde yaşıyorsanız ve oradaki yaşam maliyetlerini bana göndermek isterseniz, memnuniyetle burada yayınlarım. Böylece ufak bir rehber de oluşturabiliriz. Ne dersiniz?

Related posts:

1. Antalya’da yaşam… ve maliyetler

İfade tek, dediği çok.
Gözümü alamıyorum!

Size de şu an dedikleri var.
Duyuyorsunuz, değil mi?

1985 Haziran’ında National Geographic Dergisi’ne kapak olan, Afgan Kızı Şarbat Gula.
Steve McCurry‘nin deklanşöründen.17 sene sonra tekrar bulunmasının hikayesi ise:
Afghan Girl Revealed.

• Altınoluk ve çevresinde…
• Çamur Banyosu
• Sokak sokak San Francisco turu

• benzersiz yazi.

etiketler: gene simmons, guitar hero, guitar hero 6, Guitar Hero 6:Warriors of Rock Çıkıyor, Guitar Hero 6:Warriors of Rock geliyor, warriors of rock, Oyun.

• Vuvuzela
• TTnet 2010 Afrika Milli takım reklam filmi
• Stress atıyoruz

etiketler: afrika, dunya kupasi, fifa, futbol, ilginc, komik, Geyik.

• Youtube a girişte en yeni yöntem
• Youtube 5. yaşını kutluyor
• wolkanca Blog yazarları için bilgiler

etiketler: dns adresleri, dns değiştirmek, google, google için yeni dns, opendns arama, resim, Internet.

FotoğrafDavidSurfer

Bu yazı Burhan Kılınç tarafından Elveda Ofis için yazılmıştır. Kendisi ile ilgili bilgiyi yazının sonunda bulabilirsiniz.

Son 10 yılda, iletişim teknolojisinde yaşanan gelişmeler bize kendi çalışma koşullarımızı belirleyip, istediğimiz yerde çalışma imkanını sundu. Artık “Elveda Ofis” diyerek bağımsızlığımızı ilan edebiliyoruz ama “Merhaba Laptop” diyerek de yeni bir bağımlılığa doğru geçiş yapıyoruz.
Laptop’a bağımlılık büyük bir problem midir? herkes bir yerlere giderken yanında birşeyler taşıyor zaten. Bu da bir problem ama daha fazlası da var:

Asıl problem, tüm profesyonel hayatınızın yanınızda taşıdığınız bir makineye bağlı olması, o makine olmadan sizin herhangi bir şekilde verimli olmanızın mümkün olmaması. Teknolojinin bu kadar ucuzladığı bir dönemde, kullandığınız laptop’u bırakıp, bir diğerine rahatça geçemezsiniz. Geçseniz bile en iyi ihtimalle en az bir haftalık bir uyum dönemine girmeniz gerekir. Yani etrafta birçok bilgisayar varken, siz sadece birisine bağımlısınız ve her gittiğiniz yere onu da götürmek zorundasınız.

Laptoplara Veda

Laptopa bağımlılık 1 yıl önceye kadar benim için de geçerliydi, hatta durumu hafifletmek için iş çantası görünümlü bir laptop sırt çantası da almıştım. İşlerin yoğun olduğu zamanlarda, evden işe, işten eve, ilkokul çocukları gibi, sırtımda laptop çantasıyla gidip, geliyordum.

O zamanlar, taşınabilir uygulama (portable application) kavramından haberim vardı ama tüm uygulamaları (programları) bir flashdisk üzerinden çalıştırmak bana akıllıca bir iş gibi gözükmüyordu.

Hız açısından, güvenlik açısından problemler olabileceğini düşünüyordum.. Ta ki birkaç günlük gezi için bir şehirdışı yolculuğuna çıkmaya karar verene kadar.

Çanakkale’ye yapacağım birkaç günlük gezide işten uzak olmak istiyordum ama yanımda da bilgisayar olması gerekiyordu. Sonuçta, oldukca fazla sayıda firmaya internet hizmeti veriyoruz ve ne zaman ne olacağı belli olmaz. İlk çıkan netbook modelini almıştım ama sadece 4GB harddiski vardı ve bir kısmı da işletim sistemi tarafından kullanılıyordu. Yer darlığı yüzünden bana gerekli olan tüm programları bir USB flashdisk’e kurmaya karar verdim, zaten başkada yol yoktu. Çanakkale dönüşünde ise bu flashdisk sayesinde artık laptop’umu işte bırakıp, eve götürmemeye başladım. Derken yavaş yavaş tüm çalışma ortamım flashdisk’lere aktarıldı. Böylelikle Laptop’uma elveda diyerek, taşınabilir çalışma ortamına geçiş yapmış oldum.

Zaman zaman geriye bakıp, laptop’un ne kadar gereksiz bir alet olduğunu da düşünüyorum. Bir laptop, size ne geniş ekrana sahip bir masaüstü bilgisayarın rahatlığını ve hızını veriyor, ne de bir netbook’un taşınabilirliğini sunuyor, üstelik her ikisinden de daha pahalı.

Taşınabilir çalışma ortamı

Şu anda benim tüm çalışma ortamım 2 tane 16 GB lık (toplam 32 GB) flashdisk’de saklanıyor. Bu flashdisk’lerden birisinde 80′den fazla program kurulu (çokmuş gerçekten, bunu da şimdi öğrendim) diğerinde ise bana gerekli dökümanlar var. Her iki flashdisk de en az haftada bir evdeki bilgisayarımın harddiskine yedekleniyor. Tahminen ayda bir de ev bilgisayarımın harddiski, dışsal bir harddiske yedekleniyor. Eğer taşınabilir çalışma ortamına geçecekseniz, yedekleme en önemli konu.

Taşınabilir çalışma ortamı bana ne avantajlar sağladı, bunu birkaç madde ile özetleyebilirim.

• Gerçek özgürlük : Artık her gittiğim yere laptop götürmek zorunda değilim. Evimde ve işyerimdeki birer tane masasüstü bilgisayarım ve arasıra yolculuklarda kullandığım bir netbook’um var. Hiçbirine tamamen bağlı değilim.

<liSürekli yedekleme alışkanlığı : Kullandığım flashdisk’ler en az haftada bir ev bilgisayarıma yedekleniyor. En az ayda bir de ev bilgisarı dışsal bir harddiske yedekleniyor. Tek bilgisayara bağımlı çalıştığım zaman bu kadar sık yedekleme yaptığımı hatırlamıyorum.

• Hız : Bilgisayarlarımda sadece işletim sistemi olduğu için olabildiğince hızlı çalışıyorlar. Sistem disklerinin yedekleri alındığı için, bu bilgisayarlara bir virus bulaşma durumunda basitce, yedeklerden geri yükleme yapabiliyorum.

• İz bırakmama : Kullandığım hiç bir bilgisayarda iz bırakmıyorum, çünkü, mesajlaşma programı, e-mail programı, internet tarayıcısı da (firefox) dahil hemen herşey flashdisk’den çalışıyor. Kullanmış olduğum bilgisayarları inceleyen birisi o bilgisayarı sadece açıp kapattığımı düşünecektir, gezmiş olduğum sitelere, mesajlaşmalarıma ait bilgilerin hiçbirini bulamayacaktır, çünkü hepsi flashdisk’de saklanıyor.

  Biraz paranoyak olduğum düşünülebilir ama aslında bu amaçladığım birşey değildi; sadece bana ait herşeyin bir yerde olmasını istiyordum, bilgisayarı her formatladığımda mesaj günlüklerimin, gezinti günlüklerimin kaybolmasını istemiyordum, tüm bunlar beraberinde iz bırakmama özelliğini de getirdi.

• Gizlilik : flashdisklerim birisinin eline geçtiği zaman bana ait özel bilgilere ulaşacağı gibi bir kaygım yok çünkü her iki flash disk’imnde truecrypt programı ile şifreli olarak formatlandı. İçindekilere ulaşmak için sadece parola girmek yetmiyor, aynı zamanda anahtar dosyaya da sahip olmanız gerekiyor. İlginçtir şifreli olarak formatlanmış flashdisklerdeki programlar, normal olarak formatlanmışlara göre daha hızlı çalışmaya başladı.

Taşınabilir çalışma ortamının sakıncalı taraflarının olacağını düşündüm ama aklıma gelen hiçbir aksilik karşıma çıkmadı.

• Uygulamalar yavaş çalışır diye düşündüm. Başlangıçta gerçekten yavaş çalıştı ama sonra flashdisk’leri farklı bir şekilde biçimlendirince (Truecrypt ile NTFS formatı) tüm uygulamalar kullanılabilir şekilde hızlı olarak çalışmaya başladı.

• Veri kaybı olabilir diye düşündüm, başlangıçta oldu da. Sanıyorum ilk kullandığım flashdisk’de fiziksel hatalar vardı. Sonra piyasanın en iyisi ve hızlısı olduğunu iddia eden flash disklerden iki tane aldım, indirimli bir güne rastladığım için yarıyarıya da ucuza getirdim. Uzun süredir kullandığım bu flashdisklerde veri kaybına rastlamadım. Veri kaybı olsa bile, yedeklerden geri alabileceğimi bildiğim için içim rahat.

• Virusler : Eğer flashdisklerinizi her bilgisayarda kullanacaksanız, bir virus taşıyıcısı olma ihtimaliniz çok yüksektir. Ben çalışmalarımla ilgili flash diskleri sadece bana ait 3 bilgisayarda kullanıyorum, bu yüzden viruslerle ilgili bir problemim olmadı.

Nasıl başlayabilirsiniz ?

Taşınabilir çalışma ortamını ben sevdim ve bir daha da tek bilgisayara bağlı çalışma ortamına geri döneceğimi zannetmiyorum. Herkese tavsiye ederim diyemiyorum çünkü geçiş, bazı noktalara dikkat etmezseniz, beraberinde birçok riski getiriyor. Öncelikle düzenli olarak yedekleme yapılması gerekiyor ki, birçok kişi bunu ihmal edecektir. Flash diskleri doğru şekilde formatlamazsanız uygulamalar yavaş çalışacaktır.

Başlangıç için gerekli adımları aşağıdaki gibi sıralayabilirim.

• Güvenilir ve hızlı bir usb flashdisk edinin, 8GB’lık bir flashdisk başlangıçta işinizi görecektir. Sürekli kullanım için 16 GB’lık bir flash disk tavsiye ederim. Uygulamaların ve dökümanların ayrı disklerde olması performansı arttıracaktır.

• truecrypt (www.truecrypt.org) programını indirip bilgisayarınıza kurun ve flashdisk’inizi şifreli olarak NTFS formatında biçimlendirin. Başlangıçta bu adımı atlayabilirsiniz ama formatın NTFS olmasına dikkate edin, yoksa uygulamalar çok yavaş çalışacaktır.

• Temel uygulamaları paket olarak sunan birkaç internet sitesi var. Bu adreslerden indirebileceğiniz kurulum paketleri ile, temel uygulamaların hepsini flashdiskinize, bir kerede kurup daha sonra ihtiyacınız olan uygulamaları teker teker ekleyebilirsiniz. Taşınabilir uygulama paketlerini indirebileceğiniz adresler aşağıdaki gibidir.

  http://www.portableapps.com

  http://www.winpenpack.com

• Son olarak kendi yedekleme sisteminizi kurun. Portableapps.com dan kuracağınız paketle birlikte toucan isimli bir yedekleme programı geliyor. Yedekleme için daha başka alternatifler de olabilir, örneğin ben rsync ve zip programlarını kullanıyorum, ama herkes bu komut satırı programları kullanmak istemeyebilir. DropBox (www.dropbox.com) gibi bir uygulama ise tüm çalışma ortamınızı internetdeki bir sunucuya yedekleyecektir ki bu bence en güvenilir yedekleme yöntemidir. Alternatiflerden size uygun olan birini seçin ve yedekleme sistemininiz tam oturmadan, kesinlikle taşınabilir çalışma ortamına geçmeyin.

Ve İlerisi …

“Taşınabilir uygulamalar” henüz yeni ama gittikce popülerlik kazanan konu. İnsanlar bir bilgisayara bağımlılıktan kurtulmak istiyorlar, her yerde bilgisayarlar varken, sürekli bir laptop taşımak, o laptopun başına birşey geldiğinde binlerce belki onbinlerce lira zarar görebilme endişesiyle birlikte yaşamak istemiyorlar. Belki birkaç yıl içinde işletim sistemleri bazında da bu ihtiyaca cevaplar üretilecektir. “Taşınabilir uygulamalar” dışında googledocs türü web uygulamaları veya dropbox türü bilgisayarları senkronize eden uygulamalar da sizi bir bilgisayara bağlılıktan kurtarabilecektir.

Web uygulamalarının masaüstü programların yerini alacağını zannetmiyorum ama “DropBox” türü bir senkronizasyon uygulamasının, taşınabilir çalışma ortamınızı hem yedekleyip, hem de istediğiniz bilgisayara taşıyabilmesi mümkündür. Bu durumda “elveda flashdisk” demeniz ve istediğiniz herhangi bir bilgisayarı seçip, kendi bilgisayarınız gibi kullanmanız mümkün olacaktır.

Yazar hakkında: Burhan KILINÇ, kendi firması olan Deyta.Net bünyesinde Antalya’da 2006′dan beri internet ve danışmanlık hizmetleri vermektedir. Bir dönem, başta BYTE dergisi olmak üzere çeşitli dergilerde sürekli yazarlık yapmış ve çeşitli eğitim kurumlarında web tasarım ve programcılık konularında eğitimler vermiştir. (bkilinc@deyta.net)

No related posts.

Gerçekten de insanın kalp atışlarının azaldığı, zaman kavramının anlamsızlaştığı, büyük şehir hayatından kaçıp yerleşenlerin bolca bulunduğu bir Akdeniz kasabası burası. Dolayısıyla herkesin en büyük meşgalesi konuşmak. Tanı tanıma, yanındaki kişilerle biranın köpüğü nasıl oluşuyordan başlayıp, dünyayı kurtarmaya giden bir muhabbet diyarı.

Meydan’da geç saatlere kadar dolu kalan mekan Mavi Bar, işte bu sohbetlerin bolca yaşandığı, Kaş’ın sembol yerlerinden biri. Hemen karşısında ise insanların sıra sıra oturduğu, epey uzun, beton duvardan oluşma bir kaldırım var. Gelip geçen seyrediliyor bu Beton Bar’dan!

Emre Tanrıverdi ile Beton Bar’da oturuyoruz geçen gece. Ben etrafı gözlemlerken, o elinde ufak deftere bir şeyler çiziyor. Birden içimdeki velet muzurluk yapmalısın deyince, alıp Emre’nin kafasındaki şapkayı, ters çevirip koyuyorum önüme.

Evet, bir dilenci oluyorum aniden!

Laf kalabalığı yapıyor ve sataşıyorum yoldan geçenlere:

- Bir bira için, bir lira atsan!

- Her şey çok güzel olacak, var mı bozuk paran?

- Şu şapkaya bir iki lira atman lazım, valla bak!

- Bak çocuk çiziyor işte [kimse Emre'nin ne karaladığını görmese de!], vardır bozuk para sende!

- Vallahi yok bozuk param diyenlere; sen kağıt para ver, bozarız abi! [Gerçekten bir kişiye bozduk da!]

Yukarıda gördüğünüz resim de, başta biraz utanan, sonra da eğlenmeye karar veren Emre’nin ben dilencilik yaparken çizdiği resim. Gecenin anısına!

İlk bir lirayı atan kişiyi kucaklayıp öpesim var! Yapmıyorum.

On kuruş atan da var, 2 lira da. İlk yarım saat sonunda göz ucuyla şapkadaki paraları sayıyorum; On Lira’yı geçmişiz!

Hemen yanımızda midye satan çocuk hafif imrenen, daha çoksa kızan gözlerle bizi izliyor. Ondan da para istiyorum, daha siftahım yok be abi diyor!

Bazen bakışlar, bazense ağızdan çıkanlar bir şeyler anlatıyor:

- Ne alaka, neden para vereyim ki?

- Benim resmimi bile yapmıyorsunuz!

- Vay anasına, bu kadar parayı şimdi mi topladınız?

- Abi bu yaptığına inanamıyorum, sen gerçekten kafayı yemişin!

Aşağılayan, küçümseyen bakışları ise görmüyorum bile. Ve o kadar plansız gelişiyor ki her şey, para vermeden geçenlere “beni REDDettin” kartı vermek aklıma dahi gelmiyor. Ancak hiçbir şey deli gibi eğlenmeme ve yeni şeyler öğrenmeme engel olmuyor:

- Kendileri somurtsa da, insanlar eğlenen, gülen birilerini görünce yüz ifadesi yumuşuyor.

- Değişik bir şeyle karşılaşınca çoğunluk hemen karar verme ihtiyacı hissediyor: Ne salakça veya ne güzel. [Birini seçsin ki rahatlasın!]

- Merak edenler yanımıza oturup olayı bizle yaşıyor, eğlenceye dahil oluyor. Hatta fikir verenler bile çıkıyor; öyle değil böyle yaparsan daha çok para toplarsın!

En sarsıcı deneyim ise, Mavi Bar’da tek başına bir masadan bizi dikkatlice izleyen 55 yaşlarındaki bir adamdan geliyor. Elini cüzdanına atıp ağır adımlarla yaklaşırken Emre’yi dürtdüğümü hatırlıyorum: Olm zengin olduk!

Amca On Lira atıyor şapkaya… Bu, tek seferde aldığımız en yüksek tutar ve üstelik bu bir kağıt para! Çak abi diyor ve çarpıştırıyoruz yumrukları. Asıl şaşırtıcı olansa yanıma oturup, bir şey sorabilir miyim demesi. Tabi ki diyorum ve ilişiyor yanıma.

- Seni duvara oturduğun andan beri izliyorum. Nasıl oluyor da bu kadar gülebiliyor ve eğlenebiliyorsun?

- Gülmek zor değil ki abim. Somurtmak ve etrafındaki onca güzelliği görmemek zor olan.

- Ama nasıl beceriyorsun?

- Her şeye basit bakarak ve içimdeki veleti dinleyerek. O hep gülmek, oynamak ve mutlu olmak istiyor. Rahat bıraktım ben de onu.

- Bak ben şu [isim vermesem iyi olur] Holding’in sahibinin oğluyum. Ve senin kadar mutlu değilim!

- Para değil ki mutluluğun anahtarı. Önce sağlık. Sonra hayata basit bakmak, basit yaşamak ve içindeki çocuğu biraz olsun rahat bırakmak. Ha bir de bu aralar kimseden bir şey beklememeyi öğrenmeye çalışıyorum. Sen mesela abim, bardasın ancak yalnız oturuyorsun, neden birilerinin arasına karışmıyorsun?

- Uzun zamandır görmediğim kızımla geldim esasında Kaş’a. Odasında o.

- Şu anda neden yanında olmadığının cevabı da sende olmalı o zaman. Her ne ise o neden, değer mi abim?

- [sessizlik...]

- Bu arada ilk kağıt paramızı verdin abim, sağol.

- [Kocaman bir gülümseme beliriyor yüzünde]

- Gülmek çok yakışıyor abicim sana.

- Al sana kartım. Her ne zaman, nerede bir şeye ihtiyacın olursa bana bir telefon etmen yeterli.

- Sağol abim. Benim senden tek isteğim; bu hayatta en önemli varlığın önce ’sen’ olduğunu ve mutlu olmanın da basit şeylerde olduğunu hatırlatman hep kendine. Başka da bir isteğim olmaz senden.

- Seni bir daha görmek isterim.

- İnşallah abim.

İki saatlik dilencilik sırasında bize ısmarlanan üç birayla birlikte toplam 50 TL hasılat yapmak keyifliydi keyifli olmasına da, asıl yaşattığı deneyimdi tadından yenmeyen.

Fazla değil, bundan beş sene öncesine kadar o kocaman masalarda oturup kendini bir bok sanan Tunç, kaybedecek çok şey var korkusuyla bir ömür harcıyordu az kalsın.

Kendini bir şey sanmazsan, kaybedecek şeyin de olmuyor.

• Mirac kandil mesajı
• Mevlid-i Şerif
• Hayırlı kandiller

etiketler: din, dini, dini günler, islam, islam dini, kandil, Hayattan.